Niejaki pan F., potentat branży bawełnianej z ulicy Kilińskiego 39, był niestały w uczuciach. Wciąż szukał nowej miłostki. Nie byłoby w tym nic zdrożnego (ach, te szalone lata dwudzieste!) gdyby nie fakt, że jego małżonka była damą o żelaznych zasadach.
W maju 1925 roku króla bawełny pociągała początkująca artystka rewiowa z Warszawy. W panu F. żądze wrzały niczym para w kotle lokomotywy na dworcu Fabrycznym. Gdy więc usłyszał o planach swojej połowicy wyjazdu na kilkudniowe zakupy do Warszawy, z uciechy aż klasnął w dłonie:
– Jedź, moja duszko, jedź! Kup kapelusz u Hersego, albo suknię, albo i dwie. A może futro na Nowym Świecie?
Następnego ranka, ledwie żona wsiadła do pociągu, pan F. popędził na pocztę. Wysłał dwie depesze. Pierwsza – przykładnie – do żony: „Baw się dobrze w Warszawie, kupuj suknie, nie śpiesz się z powrotem”. Druga do zalotnej tancerki: „Skarbie, przyjeżdżaj natychmiast pierwszym pociągiem”.
Pech jednak chciał, że w ten interes wmieszał się elektryczny chochlik i pomylił adresatki.
Kochanka domyśliła się, że to pomyłka. I już po trzech godzinach raczyła się namiętnymi uściskami fabrykanta. Żona z kolei potraktowała sprawę poważnie. Trzeba wracać, to wróci. No, może po drobnych zakupach. Więc już gdzieś tak koło godziny dwudziestej pierwszej, obciążona licznymi pakunkami, zawitała do domu.
Finał tej dramatycznej historii rozegrał się następnego dnia w gabinecie dyrektora na Poczcie Głównej.
– Panie dyrektorze, ja tu nie przyszedłem na pogawędkę, tylko złożyć oficjalną reklamację na to bezbożne… bałaganiarstwo! Przez pańskiego telegrafistę moja małżonka wyprowadziła się z domu! Żądam wyciągnięcia konsekwencji wobec tego bałwana!
Dyrektor słuchał cierpliwie, jak pąsowy z wściekłości fabrykant urywanymi zdaniami próbuje wytłumaczyć sytuację. W końcu zapadło głuche milczenie.
– Ja rozumiem, szanownego pana, ale rzecz jest niemożliwa do przeprowadzenia. – Dyrektor rozłożył ręce. – Pańska małżonka była tu godzinę temu i wyprosiła u mnie premię dla telegrafisty. Zgodziłem się na to, przez wzgląd na szanownego pana. – Dyrektor skłonił głowę. – Ale premiować i karać za to samo, po prostu nie mogę.
