W sobotę 2 października 1931 słonko dobrze jeszcze przygrzewało. Na Mielczarskiego panował codzienny rwetes, gdy pod kamienicą numer 15 zatrzymał się odrapany Ford T. Niespiesznie wysiadł z niego elegancki mężczyzna. Rozejrzał się – nikt go nie poznał. Powoli sięgnął więc do wewnętrznej kieszeni marynarki, wyjął papierośnicę i srebrną zapalniczkę. Po chwili nad trotuarem rozchodził się zapach papierosów marki Nil.
– Pan komisarz służbowo, czy do panny Stefci? – przymilny głos młodego człowieka w cyklistówce rozproszył myśli właściciela Forda.
– Ty, Bachajer, nie bądź taki ciekawski. – W głosie komisarza Sergiusza Rzepeckiego słychać było mieszaninę dumy i zawodu. Chciał rzecz załatwić cicho, a ten młody rzezimieszek ujawnił jego tożsamość całej ulicy. Inna rzecz, że Rzepecki nie pamiętał, aby odwiedzał w tym miejscu jakąś pannę Stefcię.
– Panie komisarzu, ja dla pana to wszystko. Pan wie przecież. – Bachajer uśmiechał się ślisko.
Rzepecki poklepał go tylko po ramieniu i zniknął w bramie. Zatrzymał się po chwili.
– Powiedz no mi, Bachajer, gdzie znajdę Michałkiewicza?
– A u siebie jest, panie komisarzu.
Rzepecki natychmiast ruszył naprzód. Wchodząc po schodach myślał, że jeśli wszystko pójdzie dobrze, to dziś jednak znajdzie godzinkę na gruntowne poznanie zalet panny Stefci.
Na trzecim piętrze, przed drzwiami Michałkiewicza, pociągnął jeszcze ostro z piersiówki i wszedł bez pukania.
Przy chwiejącym się stoliku siedział Michałkiewicz i jakiś nieznany policjantowi młodzian. Obaj liczyli gotówkę. W powietrzu zamarły im dłonie, banknoty cicho spadły na blat.
– Panie komisarzu… – zaczął coś dukać Michałkiewicz.
– Nic nie mów, Michałkiewicz, nie ma potrzeby. Ja wiem, żeś obrobił Bertę Wajnberger, jak niosła utarg, prawie dziesięć tysięcy złotych do banku. Dostaniesz za to z piętnaście latek we Wronkach.
– Ale, panie komisarzu, błagam o zmiłowanie. Ona sama nas namówiła na ten skok. – W oczach Michałkiewicza błysnęła nadzieja. – Jak Boga kocham, tak było. – Rzezimieszek załomotał kułakiem w piersi.
Rzepecki rzucił na podłogę niedopalonego papierosa. Roztarł go skrzętnie na drewnianej podłodze.
– A tyś, co za jeden? – pytaniu policjanta towarzyszył palec wyciągnięty w kierunku drugiego z mężczyzn siedzącego przy stole.
– Jakub Szlama, buchalter – wydukał indagowany.
–Buchalter? To pewnie pracujesz tam gdzie Berta Wajnberger, u „Mazo i Lemperta”?
Szlama pokiwał głową.
– Takie buty… - Rzepecki zawiesił głos. – Powiem wam jak będzie, dranie. Ciebie Szlama jeszcze nie znam, pewnie nie masz u nas kartoteki. Więc dostaniesz może trzy, cztery lata. Ty Michałkiewicz i ta Wajnberger jakoś wyrównacie Szlamie te niedogodności, jak już wyjdzie z więzienia. Zrozumiano?
– A co z pieniędzmi? – spytał Michałkiewicz.
– Z jakimi pieniędzmi? Forsę zdążył już przepuścić Szlama – mówiąc to Rzepecki pakował banknoty leżące na stole do grubego pugilaresu. – No, Szlama, idziemy.
Buchalter wstał ze spuszczoną głową i już ruszył w kierunku drzwi. Rzepecki powstrzymał go ruchem dłoni.
– Nie. Wrócę po ciebie za godzinkę lub dwie. Gdzie mieszka Stefcia? – Mrugnął do Michałkiewicza.
Kwadrans później piętro wyżej rozskrzypiało się łóżko. Szlama i Michałkiewicz popatrzyli w sufit. Szlama chciał w tym czasie wiać, Michałkiewicz jednak nie pozwolił. Układ, to układ – rzecz święta. Ina rzecz, że wolał, aby Wronki zwiedził Szlama, a nie on sam.
