Wdowa po kupcu bławatnym, Leokadia Berger, kobieta lat trzydziestu, przystojna i dość zamożna, zagięła – jak to mówią – parol na Icka Blumberga. Oboje byli sąsiadami – drzwi w drzwi – w kamienicy przy Mielczarskiego 22. Leokadia słynęła z rozsądku, postanowiła więc nie pozostawiać niczego przypadkowi.
Przede wszystkim przejrzała ostatnie numery żurnali dla pań – „Bluszcz”, „Świat Kobiecy” i „Moją Przyjaciółkę”. Po ich starannym przekartkowaniu wiedziała już, czego szukać w Magazynie Konfekcji Damskiej Józefa Hajka na Piotrkowskiej 74. Kupiła tam bordową sukienkę mocno wyciętą w talii i dekolcie. Jeszcze tylko wizyta u fryzjerki i Leokadia była gotowa do ofensywy.
Wyfiokowana wdowa całą godzinę nasłuchiwała chrobotu klucza w drzwiach Icka Blumberga. Gdy nadszedł czas, z impetem otworzyła swoje drzwi i powiedziała niskim głosem:
– Panie Blumberg, pan mnie ratuje. Ja jestem dama w ostrych opałach. Chcę na spacer, pan mnie porwie…
Icek Blumberg zawsze był człowiekiem zgodnym. Nie minęły zatem i dwie godziny a opisywana parka pojawiła się w ogrodzie miejskim, gdzie szybko postanowiła zażyć odpoczynku w miejscowym lokalu.
– To bardzo spokojne miejsce – mówił do swej towarzyszki Icek. – Nigdy nie było tu żadnej awantury.
Wystrojonej wdówce nieco tylko zawadzała ta mdła atmosfera. Jednak po trzech kieliszkach araku, gdy nieopatrznie rzuciła grubym słowem w kierunku mecenasowej Goldman, atmosfera nagle się ożywiła.
Partnerzy obu dam rzucili się ku sobie z pięściami. Kelnerzy wnet dołączyli do bójki, panny bufetowe piszczały. Powietrze przecięły rzucane kieliszki, butelki, wyzwiska.
Właściciel knajpy popijał w tym czasie koniak i z zadowoleniem gładził wąsy.
– Wreszcie porządne mordobicie, coś jak w Malinowej albo i Teatralnej. To teraz będzie wreszcie modny i sławny lokal. – Zacierał z uciechy ręce, uchylając się przed lecącym w jego kierunku krzesłem.
Przewidywania grubego restauratora się sprawdziły. Przyjechała policja, rozpisała się prasa. Tyle, że Leokadia Berger cierpiała. Przez cały tydzień z trudem coś przełykała, tak chwiały się jej zęby po spotkaniu z pięścią mecenasa Goldmana. Na szczęście Icek Blumberg zajął się wszystkimi potrzebami wdowy. Więc znosiła cierpienie dzielnie, czasem tylko syczała.
