Marianna Janicka, tkaczka w zakładach Poznańskiego, wynajmowała pokoik w oficynie na Mielczarskiego 33. Było to lokum bardzo skromne, ale i Janicka nie była osobą żyjącą na szerokiej stopie. Wstawała około piątej rano, tak aby tylko zdążyć przekąsić skromne śniadanie – pajdę chleba posmarowaną margaryną lub – rzadziej – smalcem. Zbożowa kawa słodzona sacharyną codziennie parzyła usta i wargi. Pić trzeba było powoli, a biec do fabryki szybko.
O szóstej rano zakładowe syreny obwieszczały początek pracy.
– Byle się nie spóźnić! – To była codzienna modlitwa Janickiej. Wiedziała przecież dobrze, że jeśli pojawi się trzy minuty za późno, to pokażą jej bramę.
Później zaczynała się harówka. Powietrze było gorące i wilgotne, co rusz specjalne dysze rozpylały parę wodną, która miała zapobiec rwaniu się nici. Huk obezwładniał. Można było się modlić, krzyczeć, rozpaczać – i tak nikt nie słyszał słowa. Nawet podmajster halowy, który sprawdzał pracę tkaczek nie otwierał ust. Na migi dawał znać, że jest niezadowolony, że znów Janicka zerwała nić. Schylała wtedy nisko głowę, unikała wzroku. Gorączkowo myślała, czy znów wlepia jej karę.
Po skończonej zmianie, koło 14 Janicka szła powoli do domu. Nie spieszyła się nigdy, nie miała do czego i do kogo. Zdąży przecież jeszcze nagotować zalewajki i klusek kładzionych.
Tylko raz w życiu starą tkaczkę spotkało coś na kształt szczęścia. Uśmiechała się zawsze na to wspomnienie. Tamtego pamiętnego dnia wygrała na loterii całe 100 złotych. Fortuna – prawie dwie miesięczne wypłaty. Pospłacała zaległy czynsz, kupiła porządne buty i starczyło jeszcze, aby się dobrze najeść.
W jatce na Mielczarskiego kupiła trzy funty koniny. Pokroiła mięso w drobną kostkę, oprószyła jak należy mąką i podsmażyła dobrze na smalcu. Wiadomo, dodała cebuli i liść laurowy. Dusiła długo, bo kobyła nie była chyba najmłodsza. Ślina zbierała się w ustach Janickiej, zapach gulaszu wiercił w nosie. Na koniec do garnka wrzuciła trzy wielkie ziemniaki.
Pół godziny później rozsiadła się na zydlu, między nogami ustawiła garnek. Chciała się w końcu najeść do syta.
Pierwszy kęs przełknęła bez gryzienia. Później jadła powoli, statecznie. Żuła długo, żeby nie stracić ani kropli soku wyciskanego zębami z mięsa. Gdy została ledwie resztka gulaszu, gdy Janickiej po raz pierwszy od lat zaokrąglił się brzuch od tej wielkiej porcji końskiego szczęścia, coś jej stanęło w gardle. Zakłuło przeokropnie – Janicka się zadławiła. Machała rękami, głucho wyła. Nie pomagało. Wybiegła na korytarz, schodami w dół, była już w bramie. Tchu brakowało już w piersiach.
Ledwie słyszała krzyk sąsiadów. Przybiegł doktor Abram Rogoziński, który odpoczywał u siebie po ciężkim dyżurze w Szpitalu Żydowskim przy Nowo-Cegielnianej. Wprawnym gestem wsadził jej palec do gardła. Pomasował jakoś dziwnie gardło i Janicka zwymiotowała cały obiad. Wypluła małą kostkę. Doktor poklepał ją jeszcze po plechach i odszedł.
Janicka ze zgrozą patrzyła w kałużę niestrawionego gulaszu. Nie wiedziała wtedy czy spotkało ją szczęście – przecież przeżyła – czy wręcz przeciwnie.
