Legionów 20

Marian Kulesza był młodzieńcem przystojnym i zadbanym. Zawsze nosił się elegancko – w dwurzędowym garniturze, w koszuli z usztywnianym kołnierzykiem, w wiedeńskich lakierkach z cielęcej skóry wyglądał jak z żurnala. Chodził po kawiarniach, uchylał fedorę z szerokim rondem, przejeżdżał dłonią po zaczesanych do tyłu włosach i rozpoczynał polowanie. Dodać trzeba, że Marian miał rzadki talent – umiał głęboko patrzeć w oczy. Przy czym na intensywność owych zabiegów hipnotycznych wyraźnie wpływał majątek jego rozmówców. Jeśli Marian tylko chciał, to bałamucił skutecznie i szybko.

Nie dziwi więc, że gdy zachodził do kamienicy pod numerem 20 przy ulicy 11 Listopada (dziś: Legionów) to wzbudzał niemy podziw. Miejscowe dziewczęta nie odrywały od niego wzroku. Wodziła za nim błękitnymi oczyma Zosieńka Bergierówna. Wypatrywała go zza firan Aniela Balcerska. Ba! Nawet zamężna – i dobrze już po trzydziestce – krawcowa Teodora Wieczorkiewicz jakoś się dziwnie prostowała na jego widok. Niektórzy po kątach szeptali, że urzędnik z trzeciego piętra – Jakub Abba – rzucał w jego kierunku nieśmiałe spojrzenia.

Kulesza nie zatrzymywał się jednak na schodach, pędził prosto do swojej wybranki – Anieli Pokorskiej. Jakoś tak wiercił tymi swoimi oczami w duszy Anieli, że ani się spostrzegła, a oddała mu 850 złotych w gotówce, tatusiowy złoty zegarek i dwa pierścionki mamusi.

Po tym jasnym dowodzie gorących uczuć Anieli, Kulesza zniknął. Dopiero gdzieś tak po tygodniu, gdy awantury w domu nieco się już uspokoiły, tajemnica się wyjaśniła.

Ojciec panny Anieli przeczytał na głos, przy rodzinnym sobotnim śniadaniu, wiadomość z „Expressu Ilustrowanego”:

– „Kuleszę zaaresztowano. Władze stwierdziły, że miał kilkanaście „narzeczonych”. Na rozprawie tłumaczył się, że kocha je wszystkie. Sąd, biorąc pod uwagę karalność Kuleszy, skazał go na 10 miesięcy więzienia”.

Ojciec podetknął pod nos Anieli gazetę, jakby wręczał jej akt oskarżenia.

Tego było dla panny za wiele – zemdlała biedaczka. Ale gdy tylko nieco doszła do zmysłów wyszeptała:

– Jakże on pięknie patrzył w me serce. Urodzony romantyk.

Budynki przeszły kompleksowy remont obejmujący termomodernizację, wymianę wszystkich instalacji oraz podłączenie do centralnego ogrzewania. Przebudowano mieszkania, dostosowując je do współczesnych standardów, odtworzono balkony i balustrady, wymieniono stolarkę okienną i drzwiową oraz zamontowano windy w jednej z oficyn. Rozebrano jeden z budynków gospodarczych, a pomieszczenie na odpady urządzono w oficynie.

Zagospodarowano również podwórze – wykonano nową nawierzchnię z kostki kamiennej, zachowano istniejące drzewa, uzupełniono zieleń, ustawiono ławki, stojaki rowerowe i nowe oświetlenie.

W wyniku inwestycji powstało 40 mieszkań komunalnych, 1 mieszkanie chronione dla osób z niepełnosprawnościami, Miejsce Aktywności Lokalnej oraz 2 lokale usługowe. (AS)

Kwiatki z wielkomiejskiego bruku to fabularny opis życia łódzkiej ulicy w okresie międzywojennym. Zamieszczone opisy miejsc, wydarzeń i ludzi są inspirowane doniesieniami prasowymi.

Literatura:

Domińczak M., Zaguła A., Typologia łódzkiej kamienicy. Łódź, 2016.

Flatt O., Opis miasta Łodzi. Łódź, 2002.

Jarzyński E.A., Tajemnice starych kamienic. Łódź, 1972.

Kowalski W., Łodzi dawnej lamus. Łódź, 2008.

Pawlak W., Na łódzkim bruku 1901-1918. Łódź, 1986.Popławska I., Architektura mieszkaniowa Łodzi w XIX wieku. Warszawa, 1992.

Stefański K., Łódź. Narodziny miasta. Łódź, 2016.

Stefański K., Ludzie, którzy zbudowali Łódź. Leksykon architektów i budowniczych miasta (do 1939 roku). Łódź, 2009.

Dziennik Łódzki, 1884-1892, 1931-1933.

Ekspres Wieczorny Ilustrowany, 1923 – 1937.

Kurier Poranny, 1948 – 1960.

Projekty budowlane dawnej guberni piotrkowskiej. Archiwum Państwowe w Łodzi.

Badania architektoniczne dla kamienicy przy ul. Legionów 20, działka nr. 37/2, obręb S-1 Szymon Herman Gdańsk 2016