Mielczarskiego 3

Kiedy Zofia Dąb-Dąbalska, uczennica Prywatnego Gimnazjum Żeńskiego Janiny Czapczyńskiej, opowiadała koleżankom o wydarzeniach z 15 października 1931, ograniczyła się do eleganckiej uwagi:

– Tego dnia w oficynie było bardzo głośno.

Inaczej ten poranek zapamiętała Krystyna Andrzejewska, małżonka cenionego w okolicy szewca – Wacława.

– Moja kochaniutka, toż to była awantura z piekła rodem. Co tam się nie wyprawiało… –  szeptała wprost do ucha siostry w kruchcie kościoła świętego Józefa Oblubieńca.  – Ta Odrowska to prawdziwa czarownica. Pysk darła tak, że ją na Ogrodowej było słychać.

– A o co też jej poszło? – dopytywała siostra.

– Jak zwykle, rodzinne sprawy. Odrowska już znieść nie mogła, że szwagierka z mężem cięgiem u niej i tego jej, tam, Stacha, na kupie siedzą. Ciasno, to i o zwadę łatwo.

Dźwięk dzwonków trzymanych w dłoni ministranta przerwał tę pasjonującą wymianę zdań. A Andrzejewską aż język świerzbił, aby z detalami opowiedzieć o krzykach i dwóch szybach wybitych przez Odrowską. Awantura była jak malowanie. Cały tłumek stał pod oknami i głośno dopingował strony awantury. Gdy przyjechała policja, zupełnie już rozeźlona Odrowska dopuściła się szeregu kolejnych występków, w tym obrazy funkcjonariuszy.

– Ach, wy hycle podmiejskie! – krzyczała krewka szewcowa.

Policjanci nie bawili się w dyskusje i odwieźli awanturnicę na komisariat.

Tłumek pod oknami Odrowskich się szybko rozproszył. Niejeden z obserwujących był rozczarowany brakiem porządnego mordobicia.

Kamienica przeszła gruntowny remont obejmujący przebudowę mieszkań oraz utworzenie lokali użytkowych. Parter budynku przeznaczono na funkcje społeczne i działalność organizacji pozarządowych, w tym lokale prowadzone przez podmioty ekonomii społecznej, np. kawiarnię lub świetlicę.
Przebudowano również przestrzeń podwórza, łącząc ją z woonerfem przy ul. Mielczarskiego oraz podwórzem famuły przy ul. Ogrodowej 26. Powstały tereny zieleni, ścieżki, kameralne strefy wypoczynku z ławkami oraz plac zabaw. Uzupełniono zagospodarowanie o klomby, pnącza, stylizowane ogrodzenia, oświetlenie i podświetlenie zieleni.

Kwiatki z wielkomiejskiego bruku to fabularny opis życia łódzkiej ulicy w okresie międzywojennym. Zamieszczone opisy miejsc, wydarzeń i ludzi są inspirowane doniesieniami prasowymi.

Literatura:
Domińczak M., Zaguła A., Typologia łódzkiej kamienicy. Łódź, 2016.
Flatt O., Opis miasta Łodzi. Łódź, 2002.
Jarzyński E.A., Tajemnice starych kamienic. Łódź, 1972.
Kowalski W., Łodzi dawnej lamus. Łódź, 2008.
Pawlak W., Na łódzkim bruku 1901-1918. Łódź, 1986.
Popławska I., Architektura mieszkaniowa Łodzi w XIX wieku. Warszawa, 1992.
Stefański K., Łódź. Narodziny miasta. Łódź, 2016.
Stefański K., Ludzie, którzy zbudowali Łódź. Leksykon architektów i budowniczych miasta (do 1939 roku). Łódź, 2009.

Dziennik Łódzki, 1884-1892, 1931-1933.
Ekspres Wieczorny Ilustrowany, 1923 – 1937.
Kurier Poranny, 1948 – 1960.

Projekty budowlane dawnej guberni piotrkowskiej. Archiwum Państwowe w Łodzi.
Badania konserwatorskie z programem prac konserwatorskich dla kamienicy przy ul. Mielczarskiego 3, działka nr ewid. 30/2, Natalia Pawłowska, Małgorzata Rzepecka Gdańsk 2016