Przełom lat 1923 i 1924 wymagał od kupców nie lada umiejętności arytmetycznych. Jakakolwiek pomyłka w rachunkach mogła oznaczać stratę, zanim bowiem klient zdążył donieść towar do domu, jego cena potrafiła już wzrosnąć. Rachunkowe szaleństwo zaczęło ustępować dopiero pod koniec kwietnia 1924 roku, kiedy marka polska została zastąpiona złotym. Nie wszyscy jednak od razu przyzwyczaili się do nowej waluty.
Rankiem 13 maja w IV Komisariacie Policji Państwowej przy ulicy Gdańskiej 29 rozdzwonił się telefon. Zaspany dyżurny, starszy przodownik Wincenty Bando, usłyszał w słuchawce głos Szmula Goldsteina, właściciela jatki przy Gdańskiej 8.
– Ja panu dzwonię z samego rana, bo u mnie w sklepie stał się nieszczęśliwy przypadek, co go świat nie widział! Panie mecenasie kochany, niech pan posłucha, co te podłe ludziska zrobiły! Wchodzę ja rano, chwaląc Boga, do jatki, chcę wyciągnąć piękny, tłusty mostek wołowy, co go sprowadziłem, świeżutki, jak malowany! I co ja widzę? Zamek wyłamany, kłódka leży na ziemi jak ten pordzewiały szmelc, a z chłodni zniknęło pół jałówki i dwa całe płaty cielęciny! Pół jałówki, panie przodownik! Przecież to nie jest mały guziczek od mankietu, tego się do kieszeni nie schowa!
– Ile wynosi strata? – zapytał Bando, szukając ołówka.
– Sto osiemdziesiąt milionów!
Przodownik wyprostował się za biurkiem.
– Ile?!
– Sto osiemdziesiąt milionów! Niech pan natychmiast przysyła ludzi, zanim złodzieje sprzedadzą mięso na Bałuckim Rynku. I niech pan zapisze: Goldstein, Gdańska 8. Najlepsza wołowina w mieście!
Wincenty Bando nigdy nie był najlepszy z matematyki. Gdy usłyszał o stu osiemdziesięciu milionach, zamarł. To mogła być największa sprawa w jego karierze.
Popędził więc, wciąż jeszcze zaspany, na miejsce rabunku. Dopiero tam, po obejrzeniu wyłamanej kłódki i wysłuchaniu narzekań właściciela, zorientował się, że podana suma dotyczyła starej waluty. Po przeliczeniu według urzędowego kursu szkoda wynosiła dokładnie sto złotych.
Nie był to zatem napad stulecia. Bando nie potrafił ukryć rozczarowania.
– Czego pan robi taką minę? – oburzył się Goldstein. – Mięso ukradli mnie, nie panu. Dziewięć zer pan widzisz i już panu oczy na wierzch wychodzą, jakby to całe złoto z Banku Polskiego wywieźli? Dla policji sto złotych to może niewiele, ale dla uczciwego kupca sto złotych zawsze to zawsze jest sto osiemdziesiąt milionów marek!
Przodownik otworzył notes i zapisał:
„Wartość skradzionego towaru: 100 złotych”.
Po chwili, nieco mniejszymi literami, dopisał:
„Według poszkodowanego: 180 milionów”.
